शिवाजी चहाची टपरी....ते.. हायवेवरचा दुकानदार

 हाय वे च्या कडेला शिवाचं छोटसं चहाचं हाॅटेल. सोबत भेळ,चिवडा,ड्रायव्हरसाठी लागणारं छोटं मोठं  सामान .त्यांच्या अंघोळीसाठी इंजिनसाठी पाणी, ड्रायव्हर म्हणजे आपला पाहुणा ,अशी त्याची धारणा.दिवसभर सर्वाना गोड बोलून स्वतः आणि दुस-यांना आनंदी ठेवणारा हा छोटा दुकानदार.

             पदवी पर्यत शिक्षण घेतलेल्या शिवाला शेतीचा खूप नाद होता .तीन भाऊ आई वडील असं मोठं कुटुंब .मोठ्या भावाचं गावात किराणा दुकान .दोन भाऊ शेतात. वडील बैल, वैरण,कुळव ,नांगर यामध्ये गुंतलेले.डाळींब ,बोरीच्या बागांमध्ये दिवसरात्र काम करणं एवढच सा-या कुटुंबाला माहीत.परंतु बोअर आणि विहिरीच्या पाण्यावरचा त्यांचा विश्वास उडाला आणि मग शिवा व्यवसायाकडे वळला.सुरूवातीला छोटीशी टपरी सुरू करत चांगली सेवा देऊन हळूहळू तो  या धंद्यात चांगलाच रमला . 

गि-हाइकांचा तो आवडता झाला.त्याच्या हाॅटेलसमोर खूप  ट्रक्स इतर वाहनं थांबू लागली . मग त्याने तिथचं किराणा सामानाचं दुकान सुरु केलं.ड्रायव्हरांना तो माल देऊ लागला कर्नाटक ,तामिळनाडू, आंध्र ,उ.प्रदेश येथील  कितीतरी ड्रायव्हरांना तो उदार सामान देऊ लागला.विश्वास संपादक केला त्यांच्या भाषा त्याला समजू लागल्या. तो सांगतो , "ओळख पाळख नसताना पर राज्यातील ड्रायव्हर लोकांना  नोटबदलीच्या काळात जवळ जवळ वीस हजार रुपये मी उसने दिले कोण म्हणायचं उपाशी आहे,कोण म्हणायचं आजारी आहे ,कुणाला गावाकडं आई वडिलांना पाठवावयाचे आहेत तर कुणाच्या गाडीत डिझेल नाही एक ना दोन अशा असंख्य अडचणी सोडवण्याचं काम शिवानं केलं

लोकं मला घरच्या सारखं हक्कानं पैसे मागायचे आणि मी ही माझ्या धंद्यातील पैसे दयायचो.पण ड्रायव्हर लोकं खूप प्रामाणिक माझे सर्व पैसे त्यांनी दोन तीन महिन्यात परत केले.कसलीही लिखापड आणि अोळख नसताना पैसे परत मिळाले यावरून मला माझ्या देशातील या गरीब आणि प्रामाणिक लोकांचा खूप अभिमान वाटतो असं तो सांगतो.

            सुरूवातीला किलो किलोनं माल आणणारा शिवा आता टनावर माल खरेदी करतो.डाळी,तांदूळ,गहू,मैदा,लापशीसाठी गव्हाचा रवा ,ब्रेड,इत्यादी मालाची विक्री तो करतो.स्वतः मालाच्या पिशव्या डोक्यावर घेऊन गि-हाईकाच्या ट्रक मध्ये ठेवतो.कितीतरी ड्रायव्हर त्याचे दोस्त बनले.स्वतःचं दुकान असल्यासारखं माल हातानं घेऊन हिशोब करुन पैसे त्याला देतात.जास्त नफा न मिळवता जास्तीत जास्त लोकांपर्यत आपली सेवा पोहोचल्याचा त्याला आनंद.दिवसासाठी एक ते दीड हजार रु.नफा त्याला मिळतो

              अनेक मित्रकंपनी असलेला शिवा दरवर्षी राष्ट्रीय सणाच्या दिवशी पहाटेच  जवळच्या  शाळेत जातो संपूर्ण परिसर झाडून स्वच्छ करतो.शिक्षक आणि विद्यार्थ्यांना प्रश्न पडतो अरे हे कसं स्वच्छ झालं आणि कुणी केलं.ना प्रसिद्धीची हाव ना कामाची लाज!

            रस्त्याच्या कडेला

 वृक्षारोपण असो अथवा रस्त्यावर रांगोळी काढायची असो उत्साह याच्या नसानसांत भरलेला.

        असा हा छोटा दुकानदार सांगतो धंदा करायचा असेल तर डोकं शांत ठेवा ,कशाची लाच वाटू देवू  नका,कुणाला फसवू नका,धंद्याशी आणि गि-हाईकाशी प्रामाणित रहा .क्षणभंगूर जीवनाचा आनंद घ्या आणि इतरांना द्या .

असा हा शिवा , अरणच्या आदर्श शाळेत माझा शेवटच्या बेंचवरचा विद्यार्थी होता आज पहिल्या बेंचवरच्या विद्यार्थ्याच्या  कितीतरी  पुढे पोचलाय !!